De brus

Je groeit op in een gezinssituatie die niet ‘normaal’ is. Maar goed, kun je je afvragen, waar is het wel normaal en wat is dan de norm. Het is zoals het is, je weet niet beter en misschien heb je dat voor jezelf allang omarmt en een plekje gegeven. Jouw broertje of zusje heeft nou eenmaal meer aandacht en zorg nodig dan jij, zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn, dat is toch logisch.

Dat anderen op straat iets te lang naar jullie blijven kijken, daar haal je je schouders voor op. Laat ze maar staren, wij mogen hier ook gewoon zijn. Leeftijdsgenootjes op de basisschool vinden het soms gek of weten zich geen houding te geven, maar dat jouw broertje of zusje over je heen kwijlt als je hem of haar knuffelt dat boeit jou niks. Soms voel je je bezwaart dat jij wél al die dingen kan en mag doen, die hij of zij nooit zal kunnen. Een kinderfeestje geven kan al oneerlijk voelen en een apart soort schuldgevoel met zich meebrengen.

Je hebt je aangepast en dat kan op verschillende manieren zijn. Sommige kinderen houden hun afstand, trekken zich terug in hun eigen bubbel binnen het gezin, terwijl anderen juist al vroeg in de rol van zorgdrager kruipen. Het één is niet beter of slechter dan de ander, het kan wel helpen om te zien wat jijzelf hierin hebt gedaan. Waarschijnlijk is dat namelijk ook in je volwassen leven een natuurlijke reactie geworden.

Kinderen die opgroeien in een gezin met een zorgintensief broertje of zusje worden de ‘jonge mantelzorgers’ genoemd. Maar waarschijnlijk heb je jezelf nooit met die term geïdentificeerd. Wellicht dat je wel het besef kreeg, naar mate je zelf ouder werd, dat dit zo zijn impact heeft gehad op de vorming van jou als persoon.

Vaak hebben ‘het broertje of zusje van’ de neiging om zichzelf weg te cijferen, niet te veel ruimte in te nemen.
Op jonge leeftijd kan een kind onbewust al de inschatting maken dat zijn of haar ouders het al druk en moeilijk genoeg hebben. Ouders hebben niet altijd de tijd of energie die ze ‘het andere kind’ zouden willen geven en dat heeft gevolgen. Al beseft een kind het dan nog niet, of heeft het alle begrip ervoor, het tekort aan responsiviteit geeft een kind het gevoel; ik mag er niet zijn, er is geen plek voor mij.

Je groeit mee in de situatie, kiest uiteindelijk je eigen zelfstandige pad, maar het ‘zorgenkind’ wordt uiteindelijk ook jouw zorg. Geeft niets, want dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel had je toch al ontwikkeld. Maar het besef dat je altijd mantelzorger zal blijven kan soms moeilijk zijn, want wat heeft dat voor invloed wanneer je je eigen gezin start, of op die droom om naar het buitenland te emigreren. Zet je jezelf weer op de achtergrond of creëer je een situatie waarbij jij er zelf ook te doet? Hoe geef je de toekomst vorm als je niet beter weet dan dat je ‘het broertje/zusje van’ bent.

Je eigen valkuilen en patronen leren herkennen en erkennen is daarbij een belangrijk aspect. Als je daar voor jezelf meer inzicht in wilt, keuzes wilt maken en stappen wilt zetten, dan kan ik je daar wellicht in ondersteunen. Zoek je meer zelfbewustzijn en wil je ontwikkelen en groeien, neem dan contact op voor een kennismaking.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.