De goede buur

Jij springt in de bres voor iedereen in moeilijkheden. Je kookt voor de zieke overbuurvrouw, poetst eens per week de woning van de oudtante van je achternichtje en bent eigenlijk gewoon de Moeder Teresa voor iedereen die op je pad komt. Mooi en nobel natuurlijk, en heerlijk om dat te kunnen doen, om echt iets te betekenen voor een ander. Jouw deur staat voor iedereen open, 24 uur per dag en 7 dagen per week.

Op de een of andere manier weten ze je ook altijd te vinden. Eigenlijk wilde je snel even een boodschap doen en voor je het weet zit je alweer een uur aan iemands keukentafel omdat een ander even zijn/haar ei kwijt moest. Gelukkig vinden ze bij jou altijd een troostende schouder, een meelevend woord en een goed advies. Het geeft je een goed gevoel om er voor die ander te kunnen zijn, de dankbaarheid die je ontvangt is voor jou genoeg om de dag weer door te komen.

Herken jij jezelf hierin? Dan bestaat de kans dat jij het zogenaamde hulpverlenerssyndroom hebt. Dat houdt in dat jij je identiteit en eigenwaarde ontleent aan de zorg die je een ander kunt bieden. Daar is in de basis helemaal niks mis mee, liever meer van ‘jouw soort’ mensen op de wereld dan minder. Toch kan het op den duur gaan wringen als je altijd maar voor een ander klaar staat. Het is waarschijnlijk zo’n vanzelfsprekendheid geworden en gaat zo automatisch dat je jezelf nooit afvraagt of je er wel ruimte en energie voor hebt. Natuurlijk schuif jij je eigen plannen aan de kant als jou gevraagd wordt of je tijd hebt. Dat je aan het eind van de dag compleet leeg op de bank ploft omdat je zo hebt meegeleefd met de ellende van een ander, dat neem je dan maar voor lief.

Grenzeloos leef je jezelf in en geef je jezelf weg, met het idee dat je het heus wel aangeeft als jouw grens bereikt is. Maar de crux zit hem ook niet in het aangeven van die grens, maar hem eerst weer leren voelen. Wanneer het je tweede natuur is om op te veren al voor iemand om je hulp heeft gevraagd, voel je waarschijnlijk helemaal niet wanneer jouw emmertje volstroomt. Je bent dan zo goed in het negeren van de signalen dat ze er eigenlijk helemaal niet lijken te zijn. Vaak merk je het pas als het écht te laat is en je met je neus op de feiten gedrukt wordt.

Natuurlijk mag je die liefdevolle, zorgzame empaat zijn en blijven, het is tenslotte de essentie van wie je bent. Wil je toch eens samen kijken naar hoe jij gelukkig kunt geven, balans kunt creëren en er ook voor jezelf kunt zijn, neem dan gerust contact op voor een kennismaking.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.